Urodził się w 1745 roku w Białczu.
Pochodził z zamożnego rodu Wyssogotów Zakrzewskich. Ojciec Izydor Zakrzewski nie miał majątku bardzo rozległego, ale finansowo wzmocnił go posag żony Izabeli z Radomskich, córki wojewody poznańskiego Władysława. Mieli troje dzieci: córki - Franciszkę i Ludwikę oraz syna - Ignacego.
Lata dziecinne upłynęły mu w gronie rodzinnym. Wątły, niecoprzygarbiony, miał organizm delikatny, łatwo podlegający chorobom.Kształcił się. Znał dobrze jęz. niemiecki, rozumiał po francusku. Dużo czytał, a szczególnie interesowały go historia, ekonomia i prawo.Po śmierci rodziców stał się panem dziedzicznym dóbr Białegokału, Zaorlego, Pigłowic, Szurkowa. W 1764 r. odziedziczył dobra pakosławskie po swej babce, Franciszce z Mielżyćskich.Wyróżnił się jako gospodarz oszczedny i zapobiegliwy, rozwijał w swych majątkach przemysł spożywczy i gospodarkę hodowlaną. Młody Zakrzewski rozpoczął swą działalność polityczną wiążąc się z konfederacją barską. Przez jego majątki szli kurierzy konfederaccy, przerzucano broń... Zakrzewski uzyskawszy tytuł porucznika, a następnie rotmistrza prowadził rekrutację żołnierzy do oddziałów walczących w Wielkopolsce. Wchodził w skład kadry oficerskiej pułku marszałkowskiego pod dowództwem ppłka Antoniego Sieroszewskiego. Oprócz sukcesów w sporze z Niemcami, który prowadził od kilkulat o ziemię, w roku 1786 Zakrzewski otrzymał nominację na urzad ziemski - król nadał mu tytuł podczaszego poznańskiego. Od 1780 r. brał udział w kilku kolejnych sejmach. Około 1785 r. założył rodzinę. Żona Konstancja z Zakrzewskich urodziła mu dwie córki - Mariannę i Agnieszkę. Był jednym z najpracowitszych posłów na Sejmie Czteroletnim.Zasłynął jako mówca i projektodawca w dziedzinie reform skarbowych. Zdecydowany zwolennik króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Konstytucję 3 Maja przyjął z zadowoleniem i był jednym z jej gorących obrońców i propagatorów. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji 3 Maja. Zostaje mianowany chorążym poznańskim. Pod koniec obrad Sejmu Wielkiego sprzedaje swoje dobra na terenie Wielkopolski kasztelanowi Michałowi Krzyżanowskiemu. Na poczatku 1792 r. kupuje dobra żelechowskie od Romana Lubomirskiego. 16.IV.1792 r. zostaje prezydentem Warszawy. Urząd prezydencki przejmuje 17.IV. Został odznaczony Orderem św. Stanisława i Orderem Orła Białego.Urząd prezydenta piastuje 4 i pół miesiąca. Wojna z Rosją i przystąpienie do Targowicy powodują, że zostaje usunięty ze stanowiska 28.VIII.1792 r. Po opuszczeniu Warszawy przybywa do Żelechowa, gdzie m.in. przebudowuje dwór. 17 kwietnia 1794 r. Zakrzewski przebywając w Warszawie zostajezaskoczony wybuchem Powstania Kościuszkowskiego. Tego samego dnia obejmuje ponownie urząd prezydenta Warszawy. Przy dużym udziale Zakrzewskiego zostaje powołana Rada Zastępcza Tymczasowa. Bierze udział w obradach Rady Najwyższej Narodowej. Na wieść o upadku powstania zapada decyzja o kapitulacji Warszay. 8.XI wraz z resztkami wojsk powstańczych prezydent opuszcza Warszawę. Po upadku stolicy zamieszkuje w Sandomierzu. Jednak zostaje wezwany przez wojska carskie do Warszawy. Zostaje osadzony w więzieniu w Petersburgu, gdzie przebywa 2 lata. 10.XII.1796 r. zostaje zwolniony. Majątek jego praktycznie równy jest zeru, dlatego aby przybyć do Polski Zakrzewski pożycza pieniądze od króla. Na poczatku maja 1797 r. powraca do Żelechowa. Czyni usilne starania o zwrot rekompensaty za zniszczenia majątku przez wojska austrackie, jednak daremnie. Po spisaniu testamentu 15.II.1802 r. umiera.
przygarbiony, miał organizm delikatny, łatwo podlegający chorobom.Kształcił się. Znał dobrze jęz. niemiecki, rozumiał po francusku. Dużo czytał, a szczególnie interesowały go historia, ekonomia i prawo.Po śmierci rodziców stał się panem dziedzicznym dóbr Białegokału, Zaorlego, Pigłowic, Szurkowa. W 1764 r. odziedziczył dobra pakosławskie po swej babce, Franciszce z Mielżyćskich.Wyróżnił się jako gospodarz oszczedny i zapobiegliwy, rozwijał w swych majątkach przemysł spożywczy i gospodarkę hodowlaną. Młody Zakrzewski rozpoczął swą działalność polityczną wiążąc się z konfederacją barską. Przez jego majątki szli kurierzy konfederaccy, przerzucano broń... Zakrzewski uzyskawszy tytuł porucznika, a następnie rotmistrza prowadził rekrutację żołnierzy do oddziałów walczących w Wielkopolsce. Wchodził w skład kadry oficerskiej pułku marszałkowskiego pod dowództwem ppłka Antoniego Sieroszewskiego.
Oprócz sukcesów w sporze z Niemcami, który prowadził od kilku
lat o ziemię, w roku 1786 Zakrzewski otrzymał nominację na urzad ziemski - król nadał mu tytuł podczaszego poznańskiego. Od 1780 r. brał udział w kilku kolejnych sejmach. Około 1785 r. założył rodzinę. Żona Konstancja z Zakrzewskich urodziła mu dwie córki - Mariannę i Agnieszkę.
Był jednym z najpracowitszych posłów na Sejmie Czteroletnim.
Zasłynął jako mówca i projektodawca w dziedzinie reform skarbowych. Zdecydowany zwolennik króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Konstytucję 3 Maja przyjął z zadowoleniem i był jednym z jej gorących obrońców i propagatorów. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji 3 Maja. Zostaje mianowany chorążym poznańskim. Pod koniec obrad Sejmu Wielkiego sprzedaje swoje dobra na terenie Wielkopolski kasztelanowi Michałowi Krzyżanowskiemu. Na poczatku 1792 r. kupuje dobra żelechowskie od Romana Lubomirskiego. 16.IV.1792 r. zostaje prezydentem Warszawy. Urząd prezydencki przejmuje 17.IV. Został odznaczony Orderem św. Stanisława i Orderem Orła Białego.Urząd prezydenta piastuje 4 i pół miesiąca. Wojna z Rosją i przystąpienie do Targowicy powodują, że zostaje usunięty ze stanowiska 28.VIII.1792 r. Po opuszczeniu Warszawy przybywa do Żelechowa, gdzie m.in. przebudowuje dwór.
17 kwietnia 1794 r. Zakrzewski przebywając w Warszawie zostaje
zaskoczony wybuchem Powstania Kościuszkowskiego. Tego samego dnia obejmuje ponownie urząd prezydenta Warszawy. Przy dużym udziale Zakrzewskiego zostaje powołana Rada Zastępcza Tymczasowa. Bierze udział w obradach Rady Najwyższej Narodowej. Na wieść o upadku powstania zapada decyzja o kapitulacji Warszay. 8.XI wraz z resztkami wojsk powstańczych prezydent opuszcza Warszawę. Po upadku stolicy zamieszkuje w Sandomierzu. Jednak zostaje wezwany przez wojska carskie do Warszawy. Zostaje osadzony w więzieniu w Petersburgu, gdzie przebywa 2 lata. 10.XII.1796 r. zostaje zwolniony. Majątek jego praktycznie równy jest zeru, dlatego aby przybyć do Polski Zakrzewski pożycza pieniądze od króla. Na poczatku maja 1797 r. powraca do Żelechowa. Czyni usilne starania o zwrot rekompensaty za zniszczenia majątku przez wojska austrackie, jednak daremnie. Po spisaniu testamentu 15.II.1802 r. umiera.
Na podstawie książki: Andrzej Zahorski "Ignacy Wyssogota Zakrzewski - prezydent Warszawy" opracował K.Koźlak
Strona główna »
